Virtuele kaartjes

Het Kleine Gedicht is een haikuperformance van het Huis van de Haiku, die ik samen met mijn woordenzoekster Krishna Coenen breng op diverse plaatsen en voor diverse gelegenheden. Dat kan zowel tijdens een festival zijn, een opendeurdag, een opening, een ‘dag van’ of een receptie van een huwelijk. Als er maar goed volk is. Maar ook online voer ik soms die performance uit. Met virtuele kaartjes als gevolg.

door Geert De Kockere

Het Kleine Gedicht is een performance waarbij ik op locatie in een klein vintage decor (of aan een zwervend bamboetafeltje) live haiku’s schrijf op aangeven van drie woorden van de gasten. Daarna typ ik de haiku’s uit met een oude typmachine uit het interbellum op een klein bruin kaartje, snij er een retrorandje aan, pons er een figuurtje uit en zet er mijn handetekening op. Zo kunnen de gasten naar huis met een leuke souvenir aan de activiteit.

We voerden Het Kleine Gedicht al ettelijk malen op voor diverse gelegenheden. En dat blijven we met veel plezier doen. Als een soort ambassadeurs ook van de haiku. En we ervaren dat de mensen er veel plezier aan beleven en meestal trots met hun kaartje — met hún woorden erin verwerkt — naar huis gaan en het thuis soms een bijzondere plek geven, al dan niet ingelijst.

Vanuit het HAIKULAB kwamen we onlangs op het idee om daar ook virtueel eens mee te experimenteren. Online. Op bepaalde tijdstippen post ik dan op de Facebookpagina van Het Kleine Gedicht een leeg kaartje en gedurende een tweetal uurtjes mogen de ‘fans’ van Het Kleine Gedicht dan onder dat kaartje drie woorden posten, waaronder een algemene locatie. Daarmee ga ik dan aan de slag en post ’s avonds alle geschreven haiku’s en maak van één of een paar ervan ook een virtueel kaartje. Net zoals we dat doen tijdens onze live performance.

En ook die kaartjes worden dan vaak geprint en opgehangen. Zoals op de bokaal met kersen op jenever hierboven. Is dat niet leuk, spiritueel haast? De woorden die de mevrouw in kwestie opgaf waren: kluis / kersen / jenever. En daarmee maakte ik volgende haiku:

In een glazen kluis,
bewaard voor iets bijzonders.
Kers op jenever.

En die typten we uit op het kaartje en postten die opnieuw op Facebook. Wat leuk dat we dan een paar dagen later bovenstaande foto kregen. Zo zien we zelf ook eens wat ermee gebeurt en wordt het een boeiende wisselwerking. Zelfs via een virtuele insteek online. Leve de nieuwe media! Maar natuurlijk zien Krishna en ik jullie ook graag eens in levende lijve. Nog liever eigenlijk!